Oorsprong
Titaandioxide is het oxide van titaan, een natuurlijk voorkomend metaal. Voor gebruik in de industriële productie wordt E 171 uit ijzererts gewonnen via een chemische proces zoals rutiel. De winning van titaandioxide uit rutiel is aanzienlijk milieu-vriendelijker dan de winning uit het ijzererts illmeniet, omdat in dat geval zwavelzuur nodig is, wat in sommige landen nog steeds ongecontroleerd wordt afgevoerd. Dit proces levert een wit, kristallijns vast poeder op, dat onoplosbaar is in water. E 171 is zeer stabiel tegen licht, warmte en zuuren.
Toepassing
E 171 is zonder beperkingen toegestaan voor voedingsmiddelen. Meestal wordt titaandioxide gebruikt om de kleur van glazuurs, kauwgom en dragées te verfijnen. Daarnaast wordt het ook als wit pigment in geneesmiddelen en cosmetica toegepast. Erg belangrijk is zijn gebruik in mineralen zonnebrandcrèmes, omdat titaandioxide licht reflecteert.
De toepassing is zeer divers en de industrie gebruikt het overal waar de producent een indruk wil wekken van een glimmend en vers voedingsmiddel.
Risico's
Titaandioxide, of E 171, wordt in Duitsland op basis van huidige gegevens als onschadelijk beschouwd. Andere landen zoals Frankrijk zien dat volledig anders en hebben titaandioxide in voedingsmiddelen sinds 2020 verboden.
Problematiek zijn vooral nanopartikels van titaandioxide, als deze kleiner dan 100 nanometer zijn kunnen ze cellen binnendringen. In de farmacologie is dit risico bekend waarbij een grenswaarde van 3% in gebruikte stoffen bestaat. Enigszins verontrustend is dat er in de voedingsindustrie een grensgebied van 50% bestaat.
Meer over het onderwerp: Quarks