Nootfruit

Eigenschappen: Nootfruit

Bij de term kernfruit worden alle fruitsoorten samengevoegd die kernsaden vormen. Bekende voorbeelden zijn de appel en de peren, maar ook de bessen, kersen en doggetjes behoren tot het kernfruit.

Herkomst: Nootfruit

De exacte oorsprong van kernvruchten is niet bekend, aangezien het een zeer oude kultuuraanplant betreft. Appels en peren zijn echter al duizenden jaren in Europa bekend en werden door mensen gekweekt.

Appels komen oorspronkelijk uit Centraal-Azië en werden door de mens geleidelijk aan ingevoerd en aangeplant in andere delen van de wereld. Peren komen waarschijnlijk uit het Kaukasus en werden ook door mensen geïntroduceerd en aangeplant in andere delen van de wereld.

Gebruik: Nootfruit

Kernvruchten zoals appels, peren, quitten en peerduifels kunnen op verschillende manieren worden gebruikt, zowel rauw als gekookt of gebakken. Enkele van de meest voorkomende toepassingen van kernvruchten zijn:

Rauw gegeten: appels en peren kunnen simpelweg worden gegeten, zowel als snack als ingrediënt in een salade.
Gebakken: appels, peren en quitten kunnen worden gebakken in cakes, torten of struikels.
Gestoven: appels en peren kunnen in een pan met wat water en suiker gestoven worden om een lekkere kompot te maken.
Als sap: appels en peren kunnen worden gepresst om vers sap te verkrijgen. Dit kan zowel zuiver gedronken of als ingrediënt in cocktails of smoothies gebruikt worden.
Gedroogd: appels en peren kunnen gesneden worden in dunne plakjes en gedroogd om droge vruchten te verkrijgen.
Als marmelade of confituur: kernvruchten kunnen verwerkt worden tot lekkere marmelade of confituur.

Kernvruchten kunnen ook als ingrediënt worden gebruikt in zware gerechten zoals salades of stamppot.

Bewaring: Nootfruit

Kernfruit zoals appels en peren moeten koel en droog worden opgeslagen, het beste bij temperaturen tussen 1 en 4°C. Ze mogen niet direct naast elkaar liggen, anders verspreidt sicherschimmel zich sneller. Het beste is een koude kelder of een koelkastvak. Het is ook verstandig om beschadigde of al aangetaste fruit snel op te eten of weg te gooien om de verspreiding van schimmels te voorkomen.

Gezondheid: Nootfruit

Kernvruchten bevatten een verscheidenheid aan gezonde ingrediënten zoals vitamines (bijv. vitamine C, vitamine K, foliumzuur), mineraalstoffen (bijv. kalium, magnesium, ijzer), vezels en secundaire plantenstoffen. Bovendien zijn veel soorten kernvruchten rijk aan antioxidanten, die kunnen bijdragen aan het verminderen van celletschade in het lichaam en daarmee het risico op bepaalde ziektes te verlagen. De exacte samenstelling van de ingrediënten verschilt per soort.

Seizoen van Nootfruit:

De seizoen voor kernvruchten loopt van ongeveer augustus tot november, afhankelijk van de soort en locatie. Tot de bekende soorten kernvruchten behoren appels, peren, kwitten en nashi-peren.

Smaak van Nootfruit: suurzoet

Kernvruchten, vooral appels, behoren tot de meest gelieferde vruchtsoorten van de Duitsers. Kernvruchten zijn zeer veelzijdig in gebruik. Ze kunnen vers gegeten worden. Ze kunnen echter ook ingemaakt of gestopt worden. Uit kernvruchten kan sap, soepen, confituren of jam gemaakt worden.

Onderscheid: Vruchten en groenten

Grondig wordt onderscheid gemaakt tussen vruchten en groenten. Deze onderscheiding is biologisch gezien niet altijd correct. Het gaat hier meer om een cultureel onderscheid. Een tomaat behoort tot de groenten, een appel tot de vruchten. Een ruw onderscheid is dat groenten voornamelijk van éénjarige planten komen en vruchten van meerderejarige planten. Bij een meerderejarige plant wordt in het algemeen verstaan een plant die ouder kan worden dan twee jaar, onafhankelijk van hoe vaak ze bloeit of vrucht dragen. Bovendien heeft vruchten meestal een hoger suikergehalte dan groenten en kunnen ze grondig rood gegeten worden.

Er zijn echter duidelijke botanische onderscheidingen tussen vruchten en groenten. Vruchten ontwikkelen zich uit een bevrucht plantenbloem. Groenten ontstaan daarentegen niet uit de bloem, maar uit andere plantendelen. Vanuit botanisch oogpunt zouden bijvoorbeeld tomaten tot vruchten behoren, want ook zij ontstaan uit bevruchte bloemen. Tomaten komen echter van éénjarige planten en hebben geen groot suikergehalte, waardoor ze in het dagelijks leven als groenten worden ingedeeld. Rhabarber wordt weer als vrucht beschouwd, hoewel het een bladsteel is en eigenlijk een groente is. De culturele indeling gaat dus boven de botanische.

Van een vruchtensoort zijn er talrijke soorten. Ze komen meestal uit kweekingen en hebben verschillende eigenschappen, zoals wat betreft het uiterlijk. Naast de relatief nieuwe kweekingen zijn er ook oude, traditionele vruchtensoorten, de zogenaamde Oude Soorten. Deze ontwikkelden zich niet uit een specifieke kweking, maar uit hun landbouwkundige gebruik. “Oude soorten” worden ook als edelsorten of boerenvruchten aangeduid.

Kernvruchtensoorten en kernvruchtenvarietaten

De belangrijkste kernvruchtensoorten in Duitsland zijn de appel (Malus sylvestris), de perzik (Pyrus communis), de kwitte (Cydonia oblonga) of de rosehip (Rosa canina). Er zijn ook andere, minder belangrijke voor consumptie kernvruchtensoorten zoals bijvoorbeeld medlar (Mespilus germanica), sorbus domestica, sorbus aucuparia en sorbus torminalis.

Grondig worden wilde vruchtenvarietaten van kweekte vruchtenvarietaten onderscheiden. De meeste varietaten worden niet gekweekt, maar komen wild voor, zoals bijvoorbeeld de rosehip. Slechts een zeer kleine hoeveelheid variëteiten komt op de markt en moet bepaalde eigenschappen hebben: Ze moeten bewaarbaar zijn, robuust zijn en mogen niet schimmelgevoelig zijn.

De appel: Wereldwijd waren er aan het einde van de 18e eeuw ongeveer 20.000 appelsorten, alleen in Pruisen waren het ongeveer 2.300. Deze hoeveelheid heeft zich snel verkleind. Vandaag de dag vinden we in heel Duitsland slechts ongeveer 1.500 appelsorten, waarvan er slechts 30 tot 40 direct verkocht worden. Slechts ongeveer 60 kweekappelsorten zijn economisch relevant. Enkele bekende soorten zijn Jonagold, Elstar, Braeburn of Granny Smith.
De perzik: Terwijl er steeds minder appelsorten zijn, vergrootte zich het aantal perziksorten in de recente geschiedenis. In Frankrijk waren er ongeveer 300 perziksorten bekend in de 17e eeuw. In de 19e eeuw waren het ongeveer 1.000 soorten. Vandaag de dag zijn er wereldwijd ongeveer 5.000 perziksorten. Slechts zeer weinig perziksoorten worden gekweekt. Nog minder perziksoorten komen op de markt. Bekende soorten zijn bijvoorbeeld Conference, Abate Fetel, Williams Christ of Clapps Liebling.
De kwitte: Er zijn wereldwijd ongeveer 700 kwittesorten. Het gaat hier om zogeheten toevallige zaailingen en niet om doelbewuste kruisingen. Bekend is de Astheimer Perlkwitte. In onderfrankische Astheim bevindt zich het grootste geplantte kweekkwittecollectie in Duitsland, met meer dan 100 soorten.

De plantenmorphologie van kernvruchten

De vrucht van de kernvruchtplant wordt bij alle soorten als appelfruct aangeduid. Deze benaming hangt samen met het uiterlijk van de zogenaamde schijnvrucht, die zich in de bloemen ontwikkelen. Dit gebeurt door de vruchtbladeren omgeven te worden door de hooggroeiende bloemstengel. De balgachtige vruchtbladeren groeien samen. Daaruit ontstaat later de vrucht. Eerst ontwikkelt zich daaruit echter de zogenaamde schijnvrucht. Het is een perkamentachtig, elastisch kernhuis. In deze schijnvrucht bevinden zich in totaal vijf balgvruchten, dus voormalige vruchtbladeren, met de zachte zaadnootjes. Daaromheen ontwikkelt zich tijdens de vruchtontwikkeling door het groeien van de bloemstengel het vruchtvlees.

Kernvruchtbewaring

Kernvruchten kunnen, als ze goed bewaard worden, maandenlang hun kwaliteit bijna onveranderd behouden. Vooral appels zijn erg lang bewaarbaar en dus het hele jaar op de markt verkrijgbaar. Er zijn vier verschillende bewaarstappen voor kernvruchten:

Een Natuurbewaring is een frisluifelager, wat een koude aardkelder met hoge luchtvochtigheid kan zijn.
Een Koelbewaring wordt gegenereerd door een koelmachine die bij verschillende kernvruchtensoorten een bepaalde temperatuur op een constante waarde kan vasthouden. Hierdoor wordt de rijpingsproces gestopt en vertraagd. Bovendien is er nog een luchtvochtigheidsinstallatie nodig voor een koelbewaring om het uitdrogen van de kernvruchten te voorkomen.
Bij de Controlled Atmosphere (CA)-Bewaring wordt niet alleen de temperatuur en de luchtvochtigheid, maar ook zuurstof en koolstofdioxide op een constante waarde gehouden. Ook deze vorm van bewaring heeft het vertragen van het rijpingsproces tot doel.
Bij de Ultra Laag Zuurstof (ULO)-Bewaring wordt de zuurstofgehalte van de lucht extreem verlaagd en bereikt net de minimale grens die nodig is voor een rijpingsactiviteit. Hierdoor wordt het rijpingsproces extreem vertraagd.