Mossbeer

Laatst bijgewerkt: 04.03.2023

Moosbeeren of ook kranbeeren genoemd, zijn heidekrautgewassen en tellen tot de gattung van de heidelbeeren. Vaak worden ze ook als eigenstaande soort met naam Oxycoccus beschouwd. De moosbeer is geheimzinnig in heide-, woud- en moorgebieden van de gematigde klimazonen en komt vooral voor in Skandinavië en Noord-Amerika.

Voedingswaarde per 100 g
kcal35 kcal
kJ147 kJ
Koolhydraten3.9 g
Eiwit0.4 g
Vet0.7 g
Water87.4 g
Cholesterol0 mg
Vitaminen per 100 g
Niacine0.1 mg
Vitamine A3 µg
Vitamine B10.03 mg
Vitamine B20.02 mg
Vitamine B60.07 mg
Vitamine C11 mg
Vitamine E0.5 mg
Vitamine K0 µg
Vitamine D0 µg
Vitamine B120 µg
Foliumzuur0 µg
Mineralen per 100 g
Calcium14 mg
IJzer0.9 mg
Kalium90 mg
Magnesium7 mg
Natrium2 mg
Fosfor10 mg

Voedingswaarden per 100 g uit de tabel op deze pagina. De oorspronkelijke bron van de bestaande cijfers is niet eenduidig gedocumenteerd; lege velden zijn deels aangevuld vanuit USDA FoodData Central.

Mossbeer

Eigenschappen: Mossbeer

De vruchten hebben een bittere, zuivere smaak. Ongekookt worden ze wat gewendelijk. De smaak kan echter duidelijk verbeterd worden als men de mosselaarsbesen eerst friert. Mosselaarsbesen hebben een harde buitenschil, waardoor ze niet eenvoudig verderigen.

Herkomst: Mossbeer

Eigenlijk komt de moosbeere uit Noord-Amerika. Vandaag de dag vind je de bessen ook in moerasachtige gebieden van Duitsland, Nederland, de Verenigde Staten, Engeland en Azië. De naam Moosbeere verwijst naar het habitat van de bessen. Ze houden namelijk liever van vochtige, moerasachtige gronden. Bekend zijn ze ook onder de naam Kranbeere, die uit het Nederduits komt. Internationaal bekender zijn ze onder de naam Cranberry. De moosbessen zijn rode tot donkere rode bessen met een grootte vergelijkbaar met kersen. De aangebouwde soorten zijn iets groter.


Gebruik: Mossbeer

Door hun smaak passen mossbeerentens goed als ingrediënt in zoete gebakken producten, omdat ze, anders dan rozijnen, herb-saure zijn. Ze vinden toepassing zowel fris als gedroogd in muesli, rijst, quark, yoghurt en jam. Mossbeerentens kunnen ook rozijnen vervangen in gebakken producten. Beroemd werden de vruchten als bijgerecht voor de soep van traditioneel Amerikaans Thanksgiving-dankgave-turkens. Populaire soorten van de grote mossbeer zijn Mc Farlin, Searles of Ben Lear.


 

Bewaring: Mossbeer

In gedroogde vorm laten mossibessen het best worden opgeslagen. Reifie, frisse mossibessen zijn echter niet zoveel langer bewaarbaar en moeten dus snel verder verwerkt worden. Ze passen goed als compott of sap, bekend als cranberrysap. Frisse mossibessen kunnen tot acht weken worden opgeslagen.

Gezondheid: Mossbeer

De moosbessen bevatten veel vitamines en mineralen. Ervaren zijn vitamin C, A en K, evenals natrium, fosfor en zink. Vooral op te merken is hun antioxidatieve werking, die celletjesschade kan tegenhouden. De grote moosbes is rijk aan antioxidantieën en men gebruikt hem vaak om harnwegsinfecties voorkomen. Bij acute blaasontstekening is de werking echter niet zeker.

Seizoen

De kleine mossenbessen hebben een seizoen van juli tot september. Dan worden ze geplukt in hun aanbouwgebieden, gedroogd of verder verwerkt en komen ze vervolgens bij ons in de winkels, waar ze, afhankelijk van de verwerkingsvorm, het hele jaar door beschikbaar zijn.

Smaak: herbsaardig

Wie smaken moerasvruchten

De vruchten hebben een bittere en zuivere smaak. Ongekookt zijn ze wat gewoontegebonden. De smaak kan echter duidelijk verbeterd worden als men de moerasvruchten eerst even in de kou opslaat. Moerasvruchten hebben een harde buikhuid, waardoor ze niet eenvoudig verrotten. Verse moerasvruchten kunnen tot acht weken bewaard worden. Beroemd werden de vruchten als bijgerecht voor de soep met dankfeesttaart in de VS. Ook in Duitse keuken geniet de moerasvrucht steeds grotere populariteit. Zo bijvoorbeeld bij het bereiden van jam of in gedroogd toestand als verfrissing voor muesli en gebak.

De gewone moerasvruyt

De gewone moerasvruyt is een eeuwige groene dwarst, die tot een hoogte van vijf centimeter bereikt. Van augustus af rijpen de geelbruine tot roodbruine, vaak ook besprenkeld vruchten. De vruchten groeien vooral op moerasgrond in het Balticië, Scandinavië of Noord-Amerika. Ze zijn te vinden tot een hoogte van 1500 meter. De vruchten zijn rijk aan vitamine C, mineralen en pektine. Hun licht bittere smaak herinnert aan kersvruchten, waardoor de vruchten goed harmoniëren met wilde gerechten. De gewone moerasvruyt kan ook worden verwerkt tot confituur, sap of thee. Het oogsten van de vruchten is lastig, omdat de gewone moerasvruyt meestal voorkomt in natuurreservaten.

De grotevruchte moerasvruyt

Grotevruchte moerasvruchten worden ook bekend als cranberrys en komen in 130 soorten voor. Ze groeien meestal op de hoogmoerassen van Noord-Amerika. De moerasvruchtstruik heeft tot een meter lange wortels en draagt felle roodbruine vruchten, die aan kleine kersen lijken. Commercieel geboende grotevruchte moerasvruchten worden oogstgemaakt door de velden te verduinen met water en de vruchten van de stielen af te zuigen. De rijpe vruchten zweven dan op het oppervlak en worden verzameld.

Zo gezond zijn moerasvruchten

De grotevruchte moerasvruyt is rijk aan antioxidanten en haar sap kan helpen om harnwegsinfekties te voorkomen. In onze landen wordt de grotevruchte moerasvruyt vaak als bakproduct ingezet. Zo kunnen ze bijvoorbeeld kersen in kerstgebak vervangen. Believen soorten van de grotevruchte moerasvruyt zijn Mc Farlin, Searles of Ben Lear.

 

Interessant

Loganbessen in blikken
Lees verder
Mandarijn
Lees verder
Mandarijnen in blik
Lees verder
Mandarijnensap
Lees verder
Mandarijnensap onengezoekt
Lees verder
Mango
Lees verder
Mango in blik
Lees verder
Bessen
Lees verder