Eigenschappen: Rode aardappel
Rode aardappel heeft een ronde vorm en heeft een diameter van maximaal 10 centimeter. Ze is omgeven door een donkere, violette en licht roodachtige schil. Het binnenste van de Rode aardappel is rood tot rosékleurig. Zodra de Rode aardappel rijp is, bereiken de individuele knollen een gewicht van maximaal 600 gram. Rode aardappel kan gerookt, gekookt, gebakken of geroosterd worden.
Herkomst: Rode aardappel
De rode aardappel komt oorspronkelijk uit Noord-Afrika en verspreidde zich vervolgens vooral in de Middellandse Zee als de wilde kool. Pas in het 19e eeuwse tijdperk bereikte ze langzaam ook Midden-Europa, waar sindsdien diverse kweekvariëteiten gekweekt worden. Vandaag de dag wordt de rode aardappel bijna overal ter wereld geboerd: zoals in Duitsland, Polen, Frankrijk en Italië. De rode aardappel past uitstekend voor het tuinbouwen in je tuin.
Gebruik: Rode aardappel
Rode aardappel wordt graag in rokokostsalaten als ingrediënt gebruikt. Daarnaast is rode aardappel ook een populair bijgerecht bij hartige gerechten. Verder wordt er ook saus gemaakt uit rode aardappel. Van smaak wijkt rode aardappel af naar een licht aardeuwe, zuur tot bittere smaak en harmoniseert ideaal met rokokostsalaten.
Bewaring: Rode aardappel
Rote Bete houdt zich in een vochtig doek gewikkeld 2-3 weken in de koelkast en is ook voor gekookt en gezeefd verkrijgbaar en dan langer bewaarbaar.
Gezondheid: Rode aardappel
Bij de Rode Aardappel gaat het om een zeer vitamines- en mineralenrijke groente, die positieve effecten heeft op menselijke gezondheid. De regelmatige consumptie van Rode Aardappel versterkt vooral het immuunsysteem.
Seizoen
Aanwezigheid van rode aardappel, die pas in de herfstmaanden September en Oktober op het individuele handelstonage komt, maakt haar toegankelijk als herfst-wintergroente. Daarom zijn frisse rode wortels tot in het vroege voorjaar te koop, terwijl ze in gezeurde vorm helejaars beschikbaar zijn.
Rode aardappel wordt graag gebruikt als ingrediënt in rawfoodsalades, populair als bijgerecht bij zware gerechten en als groentesap.
Smaak: sauertig tot bitter, licht erdig
Het voedsel Rode Peer behoort tot de plantengroep van de Fuchsschwanzgewassen en bestaat – in zijn huidige vorm – pas sinds het 19e eeuw. De Rode Peer is echter sterk verbonden met haar wilde soort, die zelfs haarzakkenrwortel (Zuikerriet) en Topinambur (Topinambur) verbindt. Het rode groenten geniet hier in de landen van een grote populariteit en doet dat door veel gezondheidsvoordelen. Proeflijk wijst Rode Peer een licht aardig, zuiver tot bittere smaak op en harmoniseert ideaal met rawfoodsalades.
Karakteristieken van de Rode Peer
De Rode Peer herinnert aan het begin van haar eerste groei fase naar een kruid. Ze behoort tot de tweejaarige planten en vormt pas in het tweede jaar een stengel, die vervolgens verhardt en een hoog bloemstation ontwikkelt. De bloemen, van groene tot roze kleur, staan meestal afzonderlijk, soms ook in paren in knollen. De bladeren liggen dicht boven de grond nabij de knol. Ze vormen een soort roséet die een ovaal, liggend formaat neemt. De rwortel, de Rode Peer, steken na haar ontstaan in de meeste delen uit of boven de grond. Ze bevindt zich aan de grenszone tussen wortel en onderste laatste tak op het wortelhals (Hypokotyl). De Rode Peer neemt in de regel een ronde tot banaanvormige vorm aan en kan een gewicht van 600 gram bereiken. De Rode Peer heeft een dunne schil. Daaronder verborgen ligt een saprijke vruchtvlees met een purperrode kleur, haar meest karakteristieke kenmerk. Variaties van de rwortel met lichtgeel of zelfs witte vruchtvlees zijn hier in de landen zeldzaam en worden slechts zelden op het Duitse markt aangeboden. De Rode Peer behoort tot de klassieke wintergroenten.
Kweek van de Rode Peer plant
In landen met gemiddelde breedte met een gematigd klimaat wordt de Rode Peer bijna overal gekweekt. Hoewel oorspronkelijk tweejaarig, is de Rode Peer éénjaarig gekweekt. De zaadgoot vindt plaats in het voorjaar van midden April tot begin Juni. Geplukt wordt de Rode Peer van Augustus tot de eerste vriesperiode. Ze is absoluut ook lagerbestendig, als het lage kan worden gehouden zonder vrieskou. Hobbytuinieren zweren dat de Rode Peer altijd groeit, ongeacht of de zomer te warm of te koud, te nat of te droog was. Een bijna onverwoestbaar plantje! Ze verkiezt echter een diepe, humaise, leemgrond en kan geen vrieskou verdragen. De Rode Peer houdt van een heldere, zonnige plaats. Tegenwoordig bestaan er veel verschillende soorten. Ze zijn allemaal meer of minder smakelijk.
Rode Peer - een gezond genot
Caractéristiek voor de Rode Peer is de aantrekkelijk purperrode kleur van het vruchtvlees. Hoofdzakelijk berust de kleuring op het ingrediënt Betanin, waardoor in de verleden tijd de sap van de rwortel gebruikt werd voor kleurstoffen. Het Betanin sterkte het immuunsysteem bewezen. Het beïnvloedt positief de bloedcoagulatie en wordt beschouwd als een geheim Anti-Krebs-middel. Rode Peer bevat Folsuur in hoge concentraties, wat vooral belangrijk is voor het vormen van rode bloedkorpsjes. Alleen al 200 gram Rode Peer bedekt de helft van de dagelijkse behoefte aan Folsuur bij een volwassene. Bovendien heeft de Rode Peer een hoge vitaminen-B-houding. Kalium en ijzer behoren ook tot haar ingrediënten. Eveneens Magnesium, fosfor, jodium, zout en Provitamin A en Vitamin C.
Rode Peer - gebruik in de keuken
De Rode Peer vindt sowieso roerend of gekookt vele toepassingen in de keuken. Elke variant is smakelijk. Rode Peer kan gezoekt worden of als salade dienen. Ook als groente, gekookt of gedroogd, is de Rode Peer een bijzonder genot. Ze heeft gemakkelijk plaats ingenomen in de gourmetkeuken en wordt zelfs door hoogdecorerende sterrenkoks gewaardeerd vanwege haar fijn smaak.