Eigenschappen: Zeevissoorten
Zeefish uit noordere gebieden heeft meestal een hoger vetgehalte dan bijvoorbeeld zeefish die in de evenementregio wordt gevangen. Zeefish is gemakkelijk verdaagbaar en vormt een populaire eiwitbron.
Herkomst: Zeevissoorten
Zeevis wordt al duizenden jaren door mensen gevangen, gegeten en verwerkt tot andere levensmiddelen. Zeevis komt daarom in alle wereldzeeën voor.
Gebruik: Zeevissoorten
Zeevisch wordt beschouwd als een van de meest populaire hoofdgerechten wereldwijd. Het kan zowel rauw gegeten worden (bijvoorbeeld in de vorm van sushi) als gekookt, gebakken of gegrild. Zeevisch wordt bovendien graag in combinatie met salades of lichte bijgerechten geserveerd.
Gezondheid: Zeevissoorten
Zeevisch vormt een uitstekende proteïnebron en levert bovendien waardevolle onverzadigde vetzuren die beschermen tegen hart- en vaatziekten. Zeevisch is daarmee een zeer gezond voedsel.
Seizoen van Zeevissoorten: Zeevissen hebben, met uitzondering van de wintermaanden in de noordelijke breedtes, bijna het hele jaar door seizoen. Bijvoorbeeld wordt de zalm, als een van de meest voorkomende zeevissen binnen de maanden november tot december gevangen, terwijl de makreel bijvoorbeeld tussen maart en juli en de sardines tussen april en september worden gevangen. Na de visvangst komt de zeevis direct in de detailhandel of wordt die ingevroren. Overeenkomstig deze feiten is zeevis dus het hele jaar door in de detailhandel verkrijgbaar.
Het voedsel Zeevis omvat alle in de zee voorkomende vissensoorten die als eetbare vis in aanmerking komen. Naast bijvoorbeeld graanproducten stellen voedingsmiddelen van vis een van de belangrijkste basisvoedingen voor mensen voor. Zeevis wordt ook wel zoutwatervis genoemd, omdat deze leeft in het zoute zeewater. Smakelijk gesproken smaakt zeevis eerder subtiel, maar rijk, aangezien deze meestal een relatief hoge vetgehalte heeft – bij roofvissen is dit respectievelijk lager dan bij vredige vissen.
Vis is een van onze basisvoedingen. Terwijl sommige eetbare vissen in zoete wateren leven, worden andere in zoutwater gevangen – hierbij is een strikte indeling onmogelijk, want er zijn soorten die voorkomen in beide leefomgevingen.
De Zeevis
Zeevissen bestaan meestal in grotere scholen in de zee. Internationaal wordt hij steeds intensiever gehandeld. Versvis mogen hierbij aanbiedingen noemen die na het vangen op zee onbehandeld zijn gebleven. Gechilld en nooit ingevroren, slechts gereinigd, uitgehaald of ook gesneden wordt vers zeevis zelfs dagelijks door kustvissers aan land gebracht.
Kenmerken van vers geheel zeevis zijn de fel krachtig gekleurde huid met een waterdoorzichtige slijmschil, en volle en zwart glanzende ogen met gewelfde lenzen. De gillen moeten aanliggend, lichtrood en slijmloos zijn, de schubben vastzittend en de geur moet als het zeewater en mogelijk als zeewier ruiken. Het visvlees is blauwachtig, doorzichtig, elastisch – vingerafdrukken gelijken zich snel weer uit.
Zeevis uit hoge zeevangen met langere tijdspanne worden in het geheel of als filets bij -30 tot -40 °C ingevroren en extra beschermd tegen de toch plaatsvindende oxidatieve processen door een ijsglazuur of een laag alginatgelei. Een oudere methode van bewaring is zouten. Hierbij verlengt een denaturatie van de eiwitten in het visweefsel de houdbaarheid van de zeevis.
Bijzonder waardevol zijn aminozuren en jodium
Het vlees van zeevissen heeft een bijzonder hoge biologisch waardevolle eiwitdelen. Het aminozuurprofiel lijkt op dat van zoogdieren; de hoeveelheid essentiële aminozuren is hierbij bijzonder hoog. Het ingevoerde vet komt in de vorm van langketen, meervoudig onverzadigde vetzuren voornamelijk voor in visolie. Het is gemakkelijk verterbaar. Zeevis levert nauwelijks koolhydraten, maar wel voedings- en werkmiddelen, veel sporelementen en vitamines. Zeevis bevat veel jodium.
Soorten van zeevissen
Tot de heringsachtige zeevissen behoren verschillende variaties zoals haring, sardine, anchovis en spruit. Deze kunnen uitstekend verwerkt worden in salades en bijgerechten bijvoorbeeld voor pizza’s. In olie ingelegd worden ze bewaard en lang houdbaar. Dorsachtige zeevissen komen van de naamgevende soort; taurijn, zalm (koeler), pollock, blauwlenguilla of plaice behoren hierbij. De dorsachtige zeevis zijn goed geschikt als kookvis. Belangrijke vangsten worden in Noord-Europese zeeën (Zweden, Noorwegen, Finland) gemaakt. Van de barsen komen de rondvissen af. Naast makreel en roodbars behoren ook rode thun, stöcker, doornhaai en zeeduivel hierbij – allemaal worden beschouwd als delicatessen. Halibut, plaice en flounder behoren tot de soort van platvissen.
Geminimaliseerde visschatten
Zeevis is uitermate gezond. Hij ondersteunt de mineralen- en vitaminebalans van het menselijk organisme en is belangrijk voor het behoud van een gezond immuunsysteem, gezonde spieren en botten. In verschillende internationale vanggebieden bestaan er vangquotas tot en met verboden op vangen om de gereduceerde schatten bedreigde soorten bescherming te bieden en gelegenheid voor herstel.