Vriesvoedselverordening
Zoals gebruikelijk in Duitsland bestaat er een verordening hiervoor. Het heet: "Verordnung über tiefgefrorene Lebensmittel". In het opsommingstaal luid dit: ...is voedsel dat onderworpen is aan een geschikte vriesproces (diepvriezen) waarbij de gebied van de maximale kristalliseerings snel doorlopen wordt, in overeenstemming met het soort voedsel, zodat de temperatuur van het voedsel op alle punten na de thermische stabilisatie minstens minus 18 graden Celsius is en met een verwijzing dat dit diepvriesvoedsel is, wordt gebracht in verkeer."
Ervaringen met invriezen zijn al eeuwen oud. Al zou keizer Nero fruit met ijs en sneeuw van de bergen verscherpt hebben houden. In de 15e eeuw begon men water door het toevoegen van salpeter af te koelen. In 1851 werd in de VS de eerste koelmachine voor het maken van ijs gepatenteerd. In 1911 begon men masjienmatig kunstijs te produceren. Het invriezen van voedsel begon met vis. Dit werd direct na het vangen ingevroren. Dit werd in 1911 gepatenteerd. Op deze basis werd verder onderzocht en zo begon de verkoop van diepvriesvoedsel in Amerika in 1930. In Duitsland kwam de populariteit van diepvriesvoedsel in de jaren '50, dankzij een grote voedingsmiddelenbeurs.
Selectie van diepvriesgroenten
Huidig is de selectie aan diepvriesvoedsel enorm. Er zijn vier verschillende takken van diepvriesvoedsel
- kookgereed rauwe producten, zoals groente of fruit dat al gereed geschild en fijngehakt is
- gare gereed producten, zoals vissticks, die alleen gebakken moeten worden
- bereidingsgereed deelgerichten, zoals spinazie met room, die alleen verwarmd moet worden
- consumptiegereed producten, die een compleet menu vormen en alleen op temperatuur gebracht moeten worden
Eislagroom telt niet als diepvriesvoedsel, omdat het niet noodzakelijk bij -18°C bewaard moet worden. De populariteit van diepvriesvoedsel toont zich in de gebruikte hoeveelheid, die in 10 jaar van 2,4 miljoen ton naar 3,2 miljoen ton is gestegen. Dit is begrijpelijk, omdat diepvriesvoedsel veel werk bespaart. Geschild en gesneden paprika uit de la te pakken gaat aanzienlijk sneller dan zelf een paprika schoon te maken en fijn te hakken. Die direct na het oogsten verwerkt en ingevroren worden, zijn zelfs verser dan die fris bij de winkelier te koop zijn, omdat deze enkele dagen reistijd (van boer via groothandel naar detailhandel) achter de rug hebben.