Vetreklaas eiwit
Eiwitverbindingen zijn kettingvormig samengesteld uit aminozuren en worden in de levende cel gevormd. Eiwitten zijn componenten van structuur- en steunstoffen, hormonen en enzymen en zijn daarom onmisbaar voor het bestaan en de voeding van alle levensvormen.
Voorkomen van eiwitten
Tot de eenvoudige eiwitten behoren de albumine. Dit zijn eiwitten van het bloedserum, die ook in melk en het eikleur voorkomen. Eenvoudige eiwitten (proteïnen) worden ook in graan aangetroffen.
Structuureiwitten, zoals keratine, zijn aanwezig in nagels, hoefen en veren en in haren. In gelatine (leim) bevinden zich glutine en kollagene. Deze komen voornamelijk in het weefselvocht voor. Eenvoudige eiwitten worden alleen door hun oplosbaarheid onderscheiden. Tot de samengestelde eiwitverbindingen, de proteïden, behoren onder andere de bloedkleurstof en het caseïne van melk. Deze samengestelde eiwitten bevatten minstens nog lipiden, koolhydraten of andere stoffen.
Functies van eiwit
Zoals al eerder vermeld, hebben eiwitten de meest uiteenlopende functies binnen de levende cellen en zijn ze daarom onmisbaar voor alle levensvormen. Hierbij kunnen we spreken over steun- en beschermingsfuncties. Ze zijn actief in bot en kraakbeen en huid. Omdat ze samenknijpingscapaciteiten hebben, dienen ze ook bij de productie van mechanische kracht. Dit komt tot uiting door myosine, het spiereiwit. Ze handhaven de onkotische druk in het bloed. Met onkotische druk wordt de druk bedoeld die eiwittenkorreltjes op een halfdoorlatende membraan uitoefenen.
Daarnaast hebben eiwitten een beschermingsfunctie tegen ziekteverwekkers en de daaruit ontstane antilichamen. Ze helpen bij het genezen van wonden en ze hebben ook transportfuncties, zoals bij het hemoglobine. In hun hormonale functie werken ze regulerend op het organisme.
Ontberingsverschijnselen die door gebrek aan eiwit worden veroorzaakt
Nadat de Duitse Vereniging voor Voeding heeft aangeraden, moeten volwassenen ongeveer 0,8 gram eiwit per kilogram lichaamsgewicht dagelijks consumeren. Bij kinderen en jongeren, evenals bij zwangere vrouwen en ouderen is de behoefte lichter verhoogd. In onze samenleving komen eiwitontberingsverschijnselen nauwelijks voor, omdat door het eten van voedsel de regelmatige eiwitzuivering wordt gegarandeerd.
In arme landen waar honger en nood heersen, komt het echter vaak voor dat ziektes veroorzaakt worden door gebrek aan eiwit. Zo zijn er bijvoorbeeld beelden waarop kinderen te zien zijn met uitgesproken hongervuistjes. Dit is een uiterlijk teken van overmatige wateropslag in de cellen. Ook haaruitval, het slechte genezen van wonden, groeistoornissen, spierzwakte en het optreden van vetlever behoren hierbij. Chronisch gebrek aan eiwit, zonder hulp, leidt onvermijdelijk tot de dood.
Met een normale en verstandige mengvoeding die bij ons gemiddeld ongeveer 100 gram eiwit per dag bevat, is het proteïengehalte voldoende gegarandeerd.